Για τον Κύριο Φάνη Θεοδωρόπουλο

Κάθε άνθρωπος έχει μοναδική αξία. Στην επαρχία αυτή η μοναδικότητα φαίνεται πιο καθαρά, αφού ο ένας ξέρει τον άλλον με το μικρό του όνομα. Στην Μεγαλόπολη είχαμε ανάμεσά μας έναν συμπατριώτη μας, συνάνθρωπό μας, τον οποίο συναναστραφήκαμε, γνωρίσαμε. Το όνομά του Θεοφάνης. Ένας άνθρωπος που κρατούσε μαγκούρα τα τελευταία χρόνια. Άνθρωπος που είχε μια συνειδητή εκκλησιαστική ζωή, αγαπητός σε όσους κουβεντιάσαμε μαζί του. Έχει πλέον φύγει από την ζωή, αλλά μας έχει αφήσει για να τον θυμόμαστε πολλά. Είχε σπουδάσει στην Ιταλία την Ιατρική επιστήμη, και συχνά μας έλεγε διάφορα περιστατικά, από τους καθηγητές του εκεί, όπως επίσης αναφερόταν σε γνώμες σπουδαίων επιστημόνων της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας, της θεολογίας, και άλλων επιστημονικών πεδίων. Αυτό όμως για το οποίο δεν θα τον ξεχάσουμε είναι η αγάπη του για την μελέτη, μπορώ να πω και για την έρευνα. Μας κάλεσε κάποτε να τελέσουμε το Μυστήριο του Ευχελαίου στην οικία του και εκεί είδαμε το πλήθος των βιβλίων του. Πράγματι, χωρίς υπερβολές, ήταν μία μεγάλη βιβλιοθήκη με διάφορα συγγράμματα, μελέτες, κ.α. Ο άνθρωπος αυτός αγαπούσε το διάβασμα.

Το ακόμα πιο αξέχαστο όμως ήταν άλλο. Σχεδόν κάθε μέρα επισκεπτόταν τα γραφεία της Μητροπόλεώς μας επί συναπτά έτη και προσέφερε σε όσους διακονούμε εκεί, από ένα εμφιαλωμένο νερό. Ειδικά τους θερινούς μήνες φρόντιζε να είναι δροσερό. Τον ρωτούσαμε γιατί κύριε Φάνη το κάνεις αυτό κάθε μέρα; «Δεν είναι ωραίο;», ρωτούσε αυτός, «Είναι ότι καλύτερο μπορώ να σας προσφέρω» μας απαντούσε. Και εξηγούσε. «Ξέρετε, ο Χριστός επάνω στο Σταυρό ζήτησε νερό και κανείς δεν του έδωσε. Δίνω λοιπόν νερό σε κάθε άνθρωπο, γιατί σε κάθε άνθρωπο βλέπω τον Χριστό!» Η απάντηση σοκαριστική! Μοναδική! Το μόνο πού δεχόταν ως αντίδωρο της δικής του προσφοράς ήταν κάποιο βιβλίο που μπορεί να εξέδωσε ο μητροπολίτης μας, ή κάποιο άλλο πού είχε μόλις εκδοθεί. Ο κύριος Φάνης «σώθηκε». Έτσι το πιστεύουμε και έτσι το νιώθουμε.

Είχε γράψει και κάποια μικρά βιβλία με ρήσεις φιλοσόφων και άλλων επιστημόνων τις οποίες σχολίαζε. Ήταν η χαρά του να του λες γι ‘αυτά. Αν το διάβασες, αν σου άρεσε, αν συμφωνούσες. Πράγματι, θα τον θυμόμαστε πάντα για τις συνομιλίες του, για «το νερό του»,  και παρακαλούμε και αυτός να μας «θυμάται» στον δρόμο της αιώνιας χαράς! ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!

του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

ΒΙΝΤΕΟ