ploigisi h3
bottom_neo.jpg

stauros

Είναι μεγάλη η διαφορά μεταξύ της Πίστης και της θρησκείας. Η έννοια «θρησκεία» δηλώνει μια κίνηση του ανθρώπου να «δημιουργήσει» κάποιον Θεό, πρόκειται για ανθρώπινο εγχείρημα και κατασκεύασμα. Εμφανίζεται σαν μία ιδεολογία που σκοπό έχει να εξυπηρετήσει κάποια συμφέροντα ή να απαντήσει στην ανασφάλεια των ανθρώπων για το αύριο και το απώτερο μέλλον. Η Πίστη όμως είναι κάτι άλλο. Είναι κίνηση του Θεού να βρει τον άνθρωπο, να του αποκαλυφθεί, να ενωθεί μαζί του. Ο Θεός δεν «άντεχε» να ζει μακριά από το πλάσμα Του και κινείται προς αυτό από υπερβολική αγάπη.
Μελετώντας γενικότερα τις θρησκείες του κόσμου, βλέπουμε εν πολλοίς κάποια καλά στοιχεία. Άλλες μιλούν για δικαιοσύνη, άλλες για καλοσύνη, άλλες για αλληλεγγύη, μα καμιά , εκτός από τον χριστιανισμό, δεν μιλά για την κίνηση του Θεού να έρθει, να πλησιάσει, να ενανθρωπήσει και τελικά να ενωθεί με τον άνθρωπο και να τον θεώσει. Φυσικά, όχι όλους τους ανθρώπους, αλλά όσους το θελήσουν. Αυτή η κίνηση αποδοχής ή όχι από την μεριά του ανθρώπου είναι κάτι μοναδικό και εντελώς σεβαστό γιατί ο Θεός αποπνέει και διδάσκει ελευθερία με όλες του τις ενέργειες. Όποιος τελικά τον αποδεχτεί και του ανοίξει την καρδιά, εισέρχεται και κατοικεί μέσα του. Του προσφέρει τότε όλα τα αγαθά. Του προσφέρει κυρίως την ειρήνη, την άνωθεν ειρήνη, από την απουσία της οποίας υποφέρει σήμερα ο κόσμος. Ο πραγματικός χριστιανός γίνεται όντως ειρηνικός άνθρωπος, δημιουργικός, θυσιαστικός, ευγενής. Διδάσκεται επίσης να σέβεται το διαφορετικό δεν επιβάλλει, δεν επιβάλλεται, δεν καταδιώκει και δεν εξαναγκάζει. Με μια δυνατή προσευχητική κραυγή δέεται για όλους, καλεί τους πάντες σε μια ενότητα Πίστεως και έτσι μπορεί να χωράει και να αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο. Σιγά-σιγά δεν αγαπά μόνο τον διπλανό του, αλλά και τον εαυτό του με άλλη αφετηρία, και την φύση και τον κόσμο ολόκληρο. Ο χριστιανός γίνεται ένας δημιουργικός άνθρωπος, ένας καλλιτέχνης, αφού εμπνεόμενος, γευόμενος την θεία αγάπη και την παρουσία Του, γεμίζει η καρδιά του αρετές και με αυτές είναι πλέον ποιητής, ζωγράφος, αοιδός. Ο Χριστός όταν κατοικήσει στην καρδιά του ανθρώπου καλλιεργεί και αποκαλύπτει μέσα του τα λεπτότερα των συναισθημάτων του. Κάνει τον άνθρωπο γλυκύ και επιεική και φωτόμορφο.
Τα γεγονότα των ημερών μας όμως δεν έχουν καμία σχέση με τα παραπάνω. Δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το παραλήρημα μίσους και εκδίκησης των ημερών μας, εν ονόματι του θεού. Μα ποιου Θεού; Αυτού που μπορεί να χαίρεται με τόσο αίμα αθώων που γέμισε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τις ΗΠΑ; Ποιος Θεός αλλά και ποια λογική, ποιος υγιής νους μπορεί να καυχάται από τα αποτελέσματα τέτοιων θηριωδιών; Πώς μπορεί να μεταμορφώνεται ένας άνθρωπος από φιλήσυχος σε αδίστακτο εκτελεστή; Υπάρχει μια εξήγηση. Πρόκειται για το αποτέλεσμα της «θρησκείας». Αυτά που συμβαίνουν-και θα γίνουν χειρότερα- προκαλούν στους ανθρώπους φόβο να ταξιδέψουν, να περπατήσουν, να μιλήσουν, να χαρούν. Τώρα πια τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, μη ελεγχόμενα. Τώρα και πάλι για λύση θα κοιτάξουμε ψηλά και θα είναι η μόνη λύση. Είναι φυσικό ότι όταν κάποιος, εν ονόματι μιας θρησκείας, αποφασίζει να θυσιάσει την ζωή του παίρνοντας μαζί του στο θάνατο, ετσιθελικά, όσους περισσότερους μπορεί, δεν μπορεί να προβλεφθεί ούτε και να αντιμετωπιστεί. Είναι ο ίδιος ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Έπαθε αυτό που αναφέρει με απλότητα ο όσιος Παίσιος, διέστρεψε την φυσική κίνηση της συνείδησής του, της ύπαρξής του και έχτισε μια άλλη, όπως τον δίδαξαν να κάνει από την παιδική του ηλικία. Τα πράγματα τότε γίνονται μη μετρήσιμα, εκτός ελέγχου, γιατί ενώ μπορεί να φαίνεται ότι εργάζεται και να ζει ήσυχα την μια στιγμή, την επόμενη μπορεί να σκοτώνει, να αφαιρεί ζωές χωρίς καμία συστολή. Μάλιστα, μπορεί εντελώς νηφάλιος να ξαπλώνει για να κοιμηθεί έχοντας κάνει το χρέος του. Πρόκειται για μια χαλασμένη συνείδηση, για μια ταραγμένη πλέον προσωπικότητα, που χαίρεται αυτά που έπραξε με βάση τα πιστεύω του και κυρίως χαίρεται γιατί έγινε μάρτυρας των ιδεών του, μάρτυρας τού ίδιου του θεού του.
Είναι φορές που αναλογίζεσαι πώς η κοινωνία έφθασε σε αυτό το σημείο και πώς ένα μεγάλο θαύμα υφίσταται. Το μεγάλο αυτό θαύμα είναι πως ακόμα αυτός ο κόσμος υπάρχει. Το θαύμα είναι πως μόνοι μας οι άνθρωποι δεν έχουμε βάλει ακόμα ένα τέλος σε αυτό το δημιούργημα, που έφτιαξε ο Θεός και το ονόμασε κόσμο δηλαδή κόσμημα. Το μεγάλο θαύμα είναι αυτό, ότι ο Θεός συγκρατεί και διατηρεί ακόμα αυτόν τον κόσμο όπως εμείς τον κάναμε να είναι.
Αφού όμως σημειώσαμε κάποια αποτελέσματα της «θρησκείας» και είδαμε πόσο τραγικά είναι, αξίζει να σημειώσουμε και κάτι άλλο που μπορεί να μην εννοούμε ότι υπάρχει δίπλα μας ή μέσα μας. Ποιο είναι αυτό; Το να δημιουργείς μια δική σου «θρησκεία» μέσα στην Πίστη σου. Δηλαδή να θεωρείς ότι πιστεύεις και υπηρετείς την αληθινή Πίστη, αλλά στην ουσία να απέχεις πολύ από τις αλήθειές της. Είναι τότε που ομολογείς τις αλήθειες της Πίστης, αλλά παράλληλα ζεις με προλήψεις, δεισιδαιμονίες, κτλ. Από την μια εκκλησιάζεσαι και ταυτόχρονα κατευθύνεσαι με βάση την κίνηση των πλανητών, τους ωροσκόπους, τους μελλοντολόγους, τους εσωτερισμούς κ.α. Όταν αυτά σου προσδιορίζουν την καθημερινότητα, επηρεάζουν τους στόχους σου και ταυτόχρονα διατείνεσαι ότι πιστεύεις στο Θεό. Ζεις κάποιο είδος θρησκείας, που δεν είναι όμως η Πίστη των Πατέρων μας, η Πίστη που δίδαξε ο Χριστός, την οποία μετέδωσαν οι Απόστολοί Του και μέχρι και σήμερα την υπηρετούν οι ιερείς Του. Αυτή η σύγχυση άλλωστε -ανάμεσα σε πολλές άλλες παρόμοιες- χαρακτηρίζει την εποχή μας και δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να ζήσει την εσωτερική αναγέννηση του, την οποία ο Χριστός χαρίζει σε όποιον τον αναζητήσει. Αυτό το μίγμα γίνεται «εκρηκτικό» και οδηγεί τους ανθρώπους στα άκρα.

footer
  • Κυριακή 17 Δεκεμβρίου
    , Δανιήλ προφήτου, Αζαρίου και Μισαήλ, Διονυσίου Αιγίνης του εκ Ζακύνθου

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ