ploigisi h3
bottom_neo.jpg

koboskoini

Όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας αποτελούν δρόμους που μέσα από αυτούς ο Θεός αποκαλύπτεται και προσφέρει την χάρη Του.Τα Μυστήρια για να τα πλησιάσεις και να λάβεις την χάρη αυτή που προσφέρουν, χρειάζεσαι προϋποθέσεις. Αυτές έχουν να κάνουν με τον προσωπικό αγώνα του κάθε πιστού, αλλά και με την όλη συμμετοχή του στην λειτουργική ζωή την συμμετοχή του στις ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας, που δημιουργούν ένα «κλίμα» παρουσίας όχι σε κάποιο φορέα ηθικισμού και καλών πράξεων, ούτε ενός κράτους προνοίας ή ώθησης προς τον ακτιβισμό, αλλά την μετοχή σε έναν ζωντανό θεανθρώπινο οργανισμό, δηλαδή την Εκκλησία.

Από την πλούσια λατρεία της Εκκλησίας, η μοναχική κουρά είναι από τις πιο συγκλονιστικές. Είναι μοναδική η στιγμή που κάποιος στέκεται ενώπιον του αρχιερέα (ή ηγουμένου), ως κατενώπιον Θεού, και δίνει υποσχέσεις για παντοτινή υπακοή στο θέλημά Του. Δύο σκέλη έχουν οι φρικτές αυτές υποσχέσεις, την αποταγή και την σύνταξη. Η αποταγή έχει να κάνει με την απομάκρυνση από τα του κόσμου και η σύνταξη με την απόκτηση των αρετών και τελικά την θεοκοινωνία. Και τα δύο εμπεριέχονται στον λόγο του Χριστού: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ, καί ἀκολουθείτω μοι».
Θα έλεγε όμως κάποιος ότι αυτά αφορούν σε μια μικρή μερίδα ανθρώπων, που αποφασίζουν την τέλεια αφιέρωσή τους στο Θεό. Δεν είναι όμως έτσι. Το «πνεύμα» αυτό της αφιερώσεως προσδιορίζει κάθε χριστιανό. Αυτό φαίνεται και στην ευχή που διαβάζεται στην ακολουθία της κουράς. Λέγεται προς τον μοναχό: «καί γάρ πεινᾶσαι ἔχεις, καί διψῆσαι, καί γυμνητεῦσαι, ὑβρισθῆναι τε καί χλευασθῆναι, ὀνειδησθῆναι τε καί διωχθῆναι, καί πολλοῖς ἄλλοις περιαχθῆναι λυπηροῖς, οἷς ἡ κατά Θεόν ζωή χαρακτηρίζεται». Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, είναι η πεμπτουσία της Πίστης μας. Όποιος θα ακολουθήσει το Χριστό ετοιμάζεται για τα δύσκολα, για την «στενή και τεθλιμμένη οδό».
Στην ακολουθία της μοναχικής κουράς λέγεται και κάτι άλλο που αποτελεί το ζητούμενο για την πορεία του χριστιανού. Ο καρείς μοναχός ξαναγεννάται, δέχεται βάπτισμα, αλλάζει όνομα, κάνει καινούργια αρχή. Τον προτρέπει η ευχή: «Δεύτερον Βάπτισμα λαμβάνεις σήμερον, Ἀδελφέ, τῇ περιουσίᾳ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ δωρεῶν, καί τῶν ἁμαρτιῶν σου καθαίρῃ, καί υἱός φωτός γίνῃ…». Αυτό όμως, όπως είπαμε, το γεγονός της καθημερινής παλιγγενεσίας δεν αφορά μόνο στον μοναχό, αλλά σε κάθε πιστό. Το να μην αμαρτήσεις είναι αδύνατο, το να μετανιώνεις και να ξεκινάς από την αρχή τον αγώνα σου είναι το μόνο αληθές, πραγματικό και παρήγορο.
Η μοναχική κουρά μας μιλά για τον «αφανισμό» του εγωισμού. Είναι όλη η δομή της μια δυνατή γροθιά στην φιλαυτία, αλλά και ταυτόχρονα είναι μια γέννηση στον πραγματικό εαυτό μας, μια πραγματική απελευθέρωση από τα ίδια τα πάθη μας, που αποτελούν και τον μεγάλο και βαρύ μας ζυγό. Δεν υπάρχει καμμιά αίσθηση ελευθερίας πιο δυνατή από αυτή. Παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Χριστό, σε αναλαμβάνει ο Θεός και τότε λαμβάνεις από αυτόν στοιχεία, που σε οδηγούν στην ευτυχία και στην χαρά. Πάει κάποιος στο μοναστήρι βλέπει ένα μοναχό πού λάμπει το πρόσωπό του, βλέπει την ειρηνική του συμπεριφορά και καταλαβαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος βρήκε το Θεό του, βρήκε τον εαυτό του, κατοίκησε μέσα του ο Κύριος. Και όταν γίνει αυτό, το καταλαβαίνεις και θέλεις να του μιλάς, να τον συναναστρέφεσαι ή απλά να τον ατενίζεις. Ζητούμε σήμερα τον γαλήνιο αυτό άνθρωπο γιατί «πολύς θόρυβος γίνεται», ζητούμε τον αληθινό γιατί πολλά ψέματα ακούσθηκαν, ζητούμε τον αναστημένο γιατί πολύς θάνατος μας έζωσε.

footer
  • Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου
    Ελευθερίου ιερομάρτυρος, Ανθίας

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ